Mick Doohan skończył 61 lat. Sylwetka legendy MotoGP.

Mick Doohan skończył 61 lat. Historia człowieka, który zdominował świat Grand Prix

4 czerwca 1965 roku w Brisbane w Australii urodził się Michael „Mick” Doohan – jeden z najwybitniejszych motocyklistów w historii wyścigów Grand Prix. Z okazji jego urodzin redakcja Moto Tribe składa legendzie MotoGP najlepsze życzenia zdrowia, pomyślności i wielu kolejnych lat spędzonych w świecie motorsportu.

Dla wielu kibiców Mick Doohan pozostaje symbolem złotej ery klasy 500 cm³. Pięć tytułów mistrza świata zdobytych z rzędu, 54 zwycięstwa w Grand Prix i dominacja, jakiej wcześniej nie widziano, sprawiły, że Australijczyk na stałe zapisał się w historii sportu.

Od australijskich torów do mistrzostw świata

Przygodę z motocyklami rozpoczął już jako dziecko. Ścigał się na motocyklach terenowych, a następnie w wyścigach drogowych. Pod koniec lat 80. był już jedną z największych gwiazd australijskich superbike’ów. Jego talent szybko dostrzegła Honda, dzięki czemu w 1989 roku trafił do mistrzostw świata klasy 500 cm³.

Pierwsze zwycięstwo odniósł w 1990 roku, a dwa lata później był już głównym kandydatem do mistrzowskiego tytułu.

Wypadek, który niemal zakończył karierę

Sezon 1992 miał należeć do Doohana. Po pierwszej części mistrzostw prowadził w klasyfikacji generalnej z dużą przewagą nad rywalami. Wszystko zmieniło się podczas treningów przed Dutch TT w Assen.

Czytaj także: Ducati Collezione 100 – wyjątkowa, urodzinowa seria

Mick Doohan uległ bardzo poważnemu wypadkowi i doznał rozległych obrażeń prawej nogi. Stan był tak ciężki, że lekarze rozważali amputację. Doohan przeszedł serię skomplikowanych operacji i przez wiele tygodni walczył o powrót do zdrowia. Mimo heroicznej próby powrotu stracił prowadzenie w mistrzostwach i ostatecznie tytuł zdobył Wayne Rainey.

Ta historia mogła zakończyć jego karierę. Zamiast tego stała się początkiem legendy.

Powrót silniejszego niż kiedykolwiek

Po kontuzji prawa noga nigdy nie odzyskała pełnej sprawności. Aby nadal ścigać się na najwyższym poziomie, Mick Doohan zastosował specjalny system tylnego hamulca obsługiwanego kciukiem lewej dłoni. Rozwiązanie okazało się na tyle skuteczne, że później korzystali z niego także inni zawodnicy Grand Prix.

Po trudnym sezonie 1993 wrócił na szczyt i rozpoczął okres absolutnej dominacji.

Pięć mistrzostw świata z rzędu

Mick Doohan zdobył tytuły mistrza świata klasy 500 cm³ w latach:

• 1994
• 1995
• 1996
• 1997
• 1998

Pięć kolejnych tytułów sprawiło, że do dziś pozostaje jednym z najbardziej utytułowanych zawodników w historii królewskiej klasy.

Gdy w okresie jego dominacji jeden z dziennikarzy zasugerował, że przez ciągłe wygrywanie robi wyścigi nudnymi, Doohan odpowiedział:

„A co mam zrobić? Zwolnić?”

To idealnie oddaje jego charakter – nie przejmował się opiniami i zawsze jechał na 100%.

Szczególnie imponujący był sezon 1997, gdy wygrał 12 z 15 wyścigów, osiągając poziom dominacji porównywany dziś do najlepszych sezonów Valentino Rossiego czy Marca Márqueza.

Repsol Honda – zespół marzeń

Największe sukcesy Doohan odnosił w fabrycznym zespole Honda, a później w legendarnych barwach Repsol Honda Team.

To właśnie na pomarańczowo-niebieskich motocyklach Honda NSR500 zdobył cztery ostatnie mistrzowskie tytuły. Jego partnerami zespołowymi byli między innymi Alex Crivillé, Shinichi Ito oraz Tadayuki Okada.

W świecie MotoGP wielu ekspertów uważa tamten skład za jeden z najmocniejszych zespołów fabrycznych w historii.

Honda NSR 500 – motocykl legenda

Maszyną, która nierozerwalnie kojarzy się z Doohanem, jest Honda NSR500. Był to jeden z najbardziej wymagających motocykli wyścigowych wszech czasów.

Dane techniczne Honda NSR500

• Silnik: dwusuwowy V4
• Pojemność: 499 cm³
• Moc: ponad 185 KM
• Skrzynia biegów: 6-stopniowa
• Masa: około 131 kg
• Rozstaw osi: 1400 mm
• Prędkość maksymalna: ponad 310 km/h

Przy masie zaledwie 131 kilogramów i mocy przekraczającej 185 KM motocykl oferował brutalne przyspieszenie i wymagał ogromnych umiejętności. Nie posiadał kontroli trakcji ani nowoczesnej elektroniki wspomagającej kierowcę. Wszystko zależało od talentu i odwagi zawodnika.

Honda wprowadziła także słynny silnik „Big Bang”, który poprawiał oddawanie mocy. Co ciekawe, Doohan przez część kariery preferował starszą, bardziej agresywną charakterystykę jednostki napędowej.

Koniec kariery

W 1999 roku podczas Grand Prix Hiszpanii na torze Jerez ponownie doznał poważnej kontuzji nogi. Tym razem obrażenia okazały się na tyle poważne, że zakończyły jego wyścigową karierę. Po odejściu z torów pozostał związany z Hondą i przez wiele lat pełnił rolę doradcy młodych zawodników.

Sam o sobie powiedział kiedyś:

„Nie rozbijałem się często, ale kiedy już to robiłem, robiłem to porządnie.”

Arai i koala z charakterem

Malowanie legendarnego kasku Doohana jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych w historii wyścigów motocyklowych. Co ciekawe, nie powstało przypadkiem.

Jego charakterystyczny wzór na kasku Arai został zaprojektowany przez włoskiego grafika Aldo Drudi. Dominują na nim czerwony, biały i niebieski, a motywy nawiązują do Australii – ojczyzny Doohana. Na różnych wersjach kasku pojawiały się m.in. australijska flaga, sylwetka kontynentu oraz inne narodowe symbole.

Na tyle kasku znajdowała się maskotka – koala. Drudi próbował kiedyś przerobić ją na bardziej agresywną, „wyścigową” wersję. Doohan jednak stanowczo zaprotestował i zażądał przywrócenia starego, spokojnego misia. Projektant później wspominał, że dopiero wtedy zrozumiał, iż koala odzwierciedlała prawdziwy charakter Micka poza torem: spokojny, wyluzowany i małomówny.

Dziedzictwo legendy

54 zwycięstwa Grand Prix, 58 pole position, 95 miejsc na podium i pięć mistrzowskich tytułów. Statystyki Doohana robią wrażenie nawet dziś, w erze MotoGP. Jednak liczby nie oddają tego, co było jego największą siłą – niezwykłej determinacji.

Po wypadku w Assen większość zawodników zakończyłaby karierę. Mick Doohan wrócił i stał się jeszcze lepszy. Dlatego do dziś pozostaje symbolem nieustępliwości, odwagi i mistrzostwa na najwyższym poziomie.

Wszystkiego najlepszego, Mick. Dziękujemy za jedną z najpiękniejszych historii w dziejach sportów motocyklowych.